Categorie archief: Jury

Jurylid Pen Stewart stelt zich voor

Pen Stewart

Ik ben Pen Stewart en al van toen ik net kon lezen, was ik bezeten door boeken en verhalen. Elke drie weken kwam ik met een torenhoge stapel leesvoer terug uit de bibliotheek. Een boek schrijven, dat wou ik ooit ook nog wel eens doen. Door omstandigheden heeft dat wel even geduurd. Ik ging lange tijd de kunstenaarskant op, om er daarna weer vanaf te dwalen, want een mens moet nu eenmaal toch wat centen verdienen om te kunnen leven. Daarbij ging ik voorbij aan een heel belangrijk aspect van het schrijver en kunstenaar zijn: het is een persoonlijke noodzaak om te kunnen creëren. Vijf jaar geleden, ik was toen al drie jaar bezig met schrijven, besloot ik het over een andere boeg te gooien en eindelijk te worden wat ik al zolang wou zijn: kunstenaar. Maar ook schrijver. Ik ging minder werken en ging terug studeren. Ondertussen zijn we vijf jaar verder en heb ik twee verhalenbundels gepubliceerd, waarvan mijn schilderijen als cover werden gebruikt. (Nanokanaries en olifantenhersenen, en Tijd M.A.N. chine) Ik schreef ook een verhaal in de splintersreeks van uitgeverij Quasis (Opgejaagd), en schilderde ook daarvoor de cover. Mijn eerste roman, Wintercode, zal eveneens bij Quasis verschijnen.
Verder werden diverse korte verhalen gepubliceerd in verschillende magazines, zoals Wonderwaan en Azra Magazine, waar ik ook een eervolle vermelding behaalde op hun schrijfwedstrijd. Ik nam deel aan nog diverse andere schrijfwedstrijden en won de feniksprijs op de Harland Awards van 2012. In 2015 behaalde ik een mooie top-tien plaats, en ik blijf streven mezelf te verbeteren.
Wat ik bovenal wil zien in een verhaal is originaliteit. Een schrijver moet voor mij ook nog eens boven zijn ambacht uitstijgen en een woordkunstenaar worden. Daarvoor moet hij of zij de technieken en zijn gereedschap zeer goed beheersen, over de nodige durf en verbeeldingskracht beschikken, en moet hij met maatschappelijke verantwoordelijkheidszin schrijven. Ik hou van verhalen waarin al deze elementen op hoog niveau samenkomen, en hoop er vele te mogen lezen in deze wedstrijd. Succes aan alle schrijvers!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Jury

Jurylid Toi van Gelder stelt zich voor

Toi van GelderHallo, ik ben Toi van Gelder, kom uit het theater en ben docent beweging in de Franse traditie en regisseur van onder andere grote musicals. Mijn motto is ‘mooi, leuk en goed’ en mijn lat ligt hoog. Ik houd van taal, heb veel gelezen en schrijf ook graag, korte stukjes en anekdotes die erom vragen dat je het goed vertelt met een mooie omslag en een goeie pointe. Op het toneel kom je niet weg met flauwekul en dat geldt voor geschreven stukken ook, waarmee ik bedoel dat ik bij het lezen meegenomen wil worden in een andere wereld waardoor ik mezelf even kan vergeten. Dat is een van de belangrijkste functies van kunst. Zodra ik tegen taal- of schrijffouten aanloop of de draad kwijtraak word ik op mezelf teruggeworpen en dat is vervelend want ik wilde juist even aan mezelf (en mijn eigen flauwekul) ontsnappen. Dan gaan er dus punten af. Als ik moet lachen komen er punten bij. Bij het beoordelen van de stukken let ik op opbouw en flow, op kleur en stijlmiddelen, op ritme in taal en beelden en of het allemaal logisch en consequent is hoe wonderlijk het verhaal ook kan zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Jury, Uncategorized

Jurylid Ferry Wever stelt zich voor

Ferry Wever - 20150925_154658Als kind en puber wilde ik nooit lezen, dat was tenslotte maar saai. Inderdaad, ik was zo’n typisch straatschoffie die liever buiten op een schoolplein aan het voetballen was. Totdat mijn moeder mij in de zomer van 1984, ik was toen 16, verplicht lid maakte van de bibliotheek. De reden van mijn moeder was simpel, op mijn nieuwe school (MTS) moest ik verplicht boeken gaan lezen voor Nederlands en die kon ik mooi daar gaan uitzoeken.

En zodoende kwam ik al gauw in aanraking met het genre science fiction. Eerst las ik alleen de bekende en vertaalde Amerikaanse en Engelse science fiction schrijvers, maar na verloop van tijd ontdekte ik de fantasy en ontwikkelde ik een voorliefde voor Nederlandse schrijvers. Als cadeau vroeg ik in die tijd altijd een platen- of boekenbon en van de boekenbonnen kocht ik onder andere de boeken van Wim Gijsen en later van Peter Schaap en Michiel Nijk.

Tegenwoordig ben ik een hopeloze liefhebber van het lezen van fantasy-, science fiction- en horrorboeken. Dikke pillen of korte verhalen het maakt mij niet uit, maar met nog steeds een enorme voorliefde voor de Nederlandse en Vlaamse schrijver. Hun boeken koop ik vaak op een fantasy fair met een gezellig praatje erbij of via de site van de schrijver, want wat is er nu leuker dan het lezen van een speciaal voor jou gesigneerd boek?

Vorig jaar heb ik voor het eerst ervaring opgedaan als proeflezer en dit jaar ben ik gevraagd om te jureren voor de Trek Sagae 2015. Dit vind ik een hele eer en een grote verantwoording, want je gaat toch maar even iemands “kindje” beoordelen. Kortom dit wordt een heel nieuw avontuur dat ik niet licht opvat en ik verwacht dan ook dat jullie inzendingen mij meenemen en onderdompelen in de door jullie gecreëerde fantastische werelden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder 2015, Jury

Jurylid Marly Terwisscha stelt zich voor

Mijn naam is Marly Terwisscha en ik ben vorig jaar afgestudeerd aan de opleiding Literatuurwetenschap van de Universiteit Utrecht. Ik lees al sinds ik kan lezen en voor zover ik me kan herinneren, schrijf ik ook al sinds ik kan schrijven. Verhalen in alle vormen – films, boeken, tv-series, games etc. – zijn mijn grote passie en ik vind het dan ook een eer en een plezier om jullie verhalen te mogen lezen als jurylid.

Ik zou jullie nu kunnen vertellen wat ik van een verhaal verwacht, of wat ik zoek in een verhaal, maar in plaats daarvan wil ik iets zeggen over waar ik naar zoek in een juryrapport. Aan een goed juryrapport heb je namelijk soms meer dan aan een prijs, omdat het je in staat stelt jezelf te verbeteren en jezelf beter te leren kennen als schrijver. Het gaat er bij het jureren niet alleen om een oordeel te vellen. Dat zou het makkelijk maken: één stempel met ‘ja’ en één met ‘nee’ erop en je bent klaar. Voor mij (en dan heb ik het over de juryrapporten die ik heb ontvangen tijdens mijn eigen deelname aan wedstrijden) biedt een goed juryrapport simpelweg een ander, kritisch perspectief op je verhaal. Zelf zit je zo dicht op je personages en je wereld dat je soms niet meer het overzicht hebt. Vrienden en familie zitten vaak juist weer te dicht op jou, om het zo maar te zeggen, zodat ze niet kritisch genoeg durven te zijn. Een jurylid bekijkt een verhaal van buitenaf en kan je zo niet alleen wijzen op kleine foutjes (in spelling en opmaak), maar ook op de grotere (in verhaalstructuur en karakterisering). Een goed juryrapport biedt inzicht in je eigen schrijven en zet je aan het denken over de keuzes die je hebt gemaakt in je verhaal. Waarom heb ik die ene scène voor de ander geplaatst? Zou het beter werken als er minder personages zouden zijn? Gebruik ik echt zo vaak ‘oké’ in de spreektaal van mijn personages (een persoonlijk voorbeeld, inderdaad)?

Een jurylid heeft niet altijd gelijk. Iedereen heeft een eigen smaak en dat geldt ook voor de mensen die je verhaal zullen lezen en beoordelen. Binnen de jury zullen verschillende meningen bestaan, zodat je misschien een rapport krijgt met lovende en zeer kritische opmerkingen. En als je denkt dat een bepaalde keuze die je hebt gemaakt, gewoon de enige juiste is (het ‘oké’-zeggen van mijn personages is een belangrijk plotpunt, verdorie!), dan kun je het advies van juryleden natuurlijk altijd negeren – op eigen risico.

Samengevat: een goed juryrapport maakt je bewust van hoe je schrijft, zodat je bepaalde elementen een volgende keer kunt herhalen, of juist vermijden. Ik zal voor Trek Sagae mijn best doen om zulke juryrapporten te schrijven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder 2015, Jury, Wedstrijd

Jurylid Jasper Polane stelt zich voor

Jasper Polane - AuteursfotoMijn naam is Jasper Polane. Ik heb meer dan tien jaar gewerkt als regisseur, animator en scenarioschrijver in mijn eigen animatiestudio ‘Polanimation’. In die tijd schreef ik o.a. bedrijfsfilms en de pre-school tekenfilmserie ‘Dip & Dap’. Van die serie verschenen ook een aantal kinderboekjes bij Just Publishers.
In 2011 deed ik mee met de schrijfwedstrijd van uitgeverij Luitingh Fantasy en Magic Tales, waar mijn roman ‘Lege steden’ op de longlist kwam. Toen besloot ik het manuscript zelf uit te geven. In september 2014 kwam ‘Lege steden’ door middel van crowdfunding uit bij mijn eigen uitgeverij op: Quasis. April 2015 kwam het vervolg ‘Vorstin van de Kou’ uit en in juni 2016 mijn derde roman ‘Wolvinnen van Otrostaadt’.
In de tussentijd heb ik twee keer aan de ‘Paul Harland Prijs’ meegedaan. In 2013 haalde ik de top tien. In 2014 niet, maar ik kreeg tijdens de prijsuitreiking wel een goed idee: korte verhalen uitgeven in de vorm van kleine boekjes. De boekjes moesten maandelijks uitkomen, met verhalen van verschillende auteurs. Dit werd de ‘Splinters’-reeks, die in 2016 maandelijks is verschenen. Sindsdien ben ik dus behalve schrijver en self-publisher ook uitgever van andere auteurs.
Ik vind het een grote eer om Trek Sagae dit jaar voor de tweede keer te mogen jureren. Dankzij mijn werk aan ‘Splinters’ heb ik veel ervaring opgedaan met het lezen, beoordelen, schrijven en redigeren van veel korte verhalen en dat blijf ik voorlopig nog wel doen. Ik weet zeker dat die ervaring me zal helpen bij het jureren. Hopelijk zullen mijn juryrapporten auteurs helpen hun verhalen te verbeteren of aan te scherpen (waar dat nodig is).
Ik kijk ernaar uit om jullie verhalen te lezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder 2015, Jury, Schrijvers

Jurylid Anaïd Haen stelt zich voor

Als groot liefhebber voor het korte verhaal en het korte sciencefiction- fantasy- of horrorverhaal in het bijzonder, doe ik graag mee aan schrijfwedstrijden. Ze bieden me houvast. Een valreepdatum, een woordenlimiet, vaak een thema of onderwerp: ik vind het heerlijk om ervoor te schrijven.
Mijn boekenkast is gevuld met verhalenbundels. Ik heb er tientallen. Ik lees en herlees ze heel graag, behalve die ene: die van mijzelf. De verhalen in ‘Wraak op het spoor’ kan ik dromen. Ik heb ze bedacht, ze komen uit mijn grote duim. Ik ben trots op ieder verhaal erin, net zo goed als ik trots ben op de uitgaven van de kinderboeken, toneelvoorstellingen en romans, al dan niet samen met Django Mathijsen of Cocky van Dijk geschreven.
Ik begrijp heel goed hoe het voelt een verhaal te schrijven dat uit je binnenste komt. En ik weet hoe moeilijk het is om precies dat over te brengen aan de lezer wat je wilt dat hem bijblijft na het lezen van je verhaal.
Zelf ben ik stapeldol op plotgedreven verhalen. Verhalen waarin ik het doel begrijp (wat niet hetzelfde is als begrip hebben voor het doel), waarin de personages geloofwaardig handelen en waarin de wereld zo is geschetst dat ik even, in ieder geval gedurende het lezen en hopelijk ook daarna nog een poos, ‘weg’ ben.
Overtuiging is het sleutelwoord. Ik wil voelen tijdens het lezen dat een auteur overtuigd is van zijn verhaal en alles wat zich erin afspeelt. Ik wil dat ik geen twijfels heb, nergens aan vast blijf haken. Ik wil dat een verhaal klopt. Met een begin dat me mee zuigt, een middenstuk dat me ademloos doet doorlezen en een eind dat verrassend logisch is.
Dit jaar ben ik met plezier geen deelnemer aan Trek Sagae, maar jurylid. Jureren is een eer en een verantwoording. Eentje die ik serieus neem. Ik hoop van harte dat mijn commentaren duidelijk maken waarom ik een verhaal goed vind en wat ik denk dat er misschien beter kan. Met de nadruk op ‘misschien’, want de enige die beslist over zijn verhaal is de auteur.

Anaïd Haen
Auteur
Organisator Fantastels
www.anaidhaen.nl

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder 2014, Jury, Schrijvers, Uncategorized, Wedstrijd

Jurylid Edith Eri Louw stelt zich voor

edith-eri-louw

Al heel jong wist ik wat ik wilde worden: schrijver. Al op de lagere school schreef ik verhalen en las alles wat ik maar te pakken kon krijgen. Het mooiste vond ik fantastische verhalen, en alles waar een magisch tintje aan zat. Verre werelden, onwaarschijnlijke mogelijkheden, en meisjes in de hoofdrol in plaats van jongens: daarmee kon ik uren zoet zijn. Vooral als er ook nog eens paarden en andere dieren in het boek meespeelden.

Na de middelbare school (waar ik een eerste “boek” schreef) ging ik psychologie studeren. Mijn idee was heel simpel: ik wil eigenlijk schrijver worden, maar daar kun je bijna geen geld mee verdienen, en ik wil ook een paard. Dus therapeut worden leek me ideaal: interessant beroep, waarmee ik mezelf en mijn paard mee zou kunnen onderhouden, en in m’n vrije tijd schrijven.

Het liep een beetje anders. Ik studeerde af, maar had niet genoeg passie om de verplichte vervolgopleiding te doen. In plaats daarvan kocht ik dat eerste paard en begon als een gek te schrijven. Ik begon aan een opleiding tekstschrijven, waar ik een aantal interessante mensen ontmoette met wie ik een literair clubje opzette. We lazen en bespraken elkaars verhalen en gaven optredens in kleine theaters. Ik stopte met de opleiding: ik leerde meer van ons clubje. Ik vond werk bij een aantal paardentijdschriften en begon mijn eigen tekstbureau. En ik schreef, en schreef.

Drie, vier manuscripten stuurde ik naar uitgevers voor er uiteindelijk iemand ja zei: ik mocht Ravens Imperium uitbrengen. Wat een geweldige ervaring was dat, vooral toen bleek dat dat rare boek, waarvan ik niet gedacht had dat iemand het leuk zou vinden, een bescheiden hit werd. Lovende recensies vielen me ten deel en daar was ik erg dankbaar voor.

In de jaren daarna schreef ik veel fictie en ook non-fictie en publiceerde naast een tweede roman (De Bron) ook een aantal paardenboeken. Na mijn tweede roman verhuisde ik weg van Amsterdam om me meer met de paarden bezig te houden; ik kreeg meerdere Connemara-pony’s in training, fokte zelf een veulen en gaf les. Ik volgde een opleiding tot “paardenfluisteraar” en mijn schrijflust uitte zich vooral in artikelen voor het blad VrijRuiter, waar ik hoofdredacteur van werd. (en nog steeds ben).

Ik wilde ook graag andere schrijvers helpen en zette in samenwerking met Schrijven Online een cursus Fantasy Schrijven op, waarmee ik intussen enkele honderden cursisten heb begeleid. Ik mocht jureren bij enkele schrijfwedstrijden, waaronder de Paul Harland prijs en natuurlijk Trek Sagea.

Ik vind het heel inspirerend om te zien wat anderen schrijven. Soms zit ik op het puntje van mijn stoel, soms met kromme tenen. Maar altijd is het eigen en probeer ik feedback te geven waar de schrijver wellicht iets aan heeft.

Ik focus niet op een enkel aspect, maar kijk naar het geheel: plot, spanningsboog en personages, maar ook schrijfstijl, ritme, leesbaarheid. Originaliteit is wel iets waar ik een extra puntje voor over heb.

Rest me iedereen die mee gaat doen veel succes, maar vooral veel plezier te wensen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder 2014, Jury, Schrijvers, Wedstrijd